Από τη ΣΥΝΑΔΕΛΦΙΚΗ ΚΟΜΠΑΝΙΑ, από την Κεφαλλονιά & την Ιθάκη:
Η “Ελπίδα για τη δημοκρατία” είναι μια πρωτοβουλία που απαιτήθηκε από εκατοντάδες χιλιάδες ανθρώπους, απευθυνόμενοι στην Μαρία Καρυστιανού, όταν πια είδαν πως και στην υπόθεση των Τεμπών κυβέρνηση και δικαστές συγκαλύπτουν ένα έγκλημα και θυσιάζουν τη δικαιοσύνη σε βωμούς ένοχων συμφερόντων. Εμείς γνωρίζουμε πως ως το τέλος του Σεπτέμβρη του 2025, που η Μαρία επισκέφθηκε, προσκεκλημένη, την Κεφαλονιά αρνιόταν την συμμετοχή της στην υπάρχουσα πολιτική σκηνή. Είπε ΝΑΙ σε κάτι που οι εκατοντάδες χιλιάδες απαιτούσαν. Η πρόσκληση ίδρυσης δεν ήρθε από τη Μαρία Καρυστιανού. Ήρθε από τον λαό. Αυτός μας προσκαλεί. Είναι ένα κίνημα που γεννήθηκε από τα κάτω και ο καθένας μας πρέπει να αποφασίσει με ποιους θα πάει και ποιους θα αφήσει.
Μπορεί κάποια πράγματα να μη μας αρέσουν, αλλά αυτό το κίνημα και η απόφαση ίδρυσης του δεν ήταν ένα προμελετημένο σχέδιο που υλοποιείται τώρα. Ήταν και παραμένει μια λαϊκή επιθυμία. Κι εμείς σήμερα λέμε πως θέλουμε να είμαστε μέρος αυτού του πλήθους. Έχουμε ζήσει κι άλλα κινήματα στη μικρή ζωή μας και δεν έχουμε καμία διάθεση με την αποχή μας να γίνουμε συνένοχοι μιας ακόμα αποτυχίας. Μαζί με τη Μαρία, όλοι μας.
Τα μέλη της Συναδελφικής Κομπανίας, προερχόμενα από διάφορους, ακόμα και άκρως αντίθετους, πολιτικούς χώρους, και διατηρώντας τη συνοχή τους επί πολλά χρόνια, παρά τις διαφωνίες και τις διαφορές τους, αποφασίζουν ομόφωνα να στηρίξουν με όλες τους τις δυνάμεις αυτό το αδιαμόρφωτο ακόμα πολυσυλλεκτικό κίνημα που γεννήθηκε στις 21 του Μάη. Και είναι κομματική και καθεστωτική υποκρισία να ζητούν «προγράμματα» και «θέσεις» από ένα μεγάλο κίνημα εν τη γενέσει του. Θα εκπλαγούν, όμως, γιατί ο λαός διαθέτει τη μεγαλοφυΐα της τριανταφυλλιάς που δεν ξέρει γιατί κάνει όμορφα τριαντάφυλλα. Αλλά τα κάνει. Έχουμε ζήσει κι άλλα κινήματα στη μικρή ζωή μας και δεν έχουμε καμία διάθεση με την αποχή μας να γίνουμε συνένοχοι μιας ακόμα αποτυχίας.
Θα καταθέσουμε τη δική μας εμπειρία – πρόταση, μία γνώμη μόνο ανάμεσα σε πολλές άλλες, για το πώς μπορούν να σμίξουν οι διαφορετικές και αλληλοσυγκρουόμενες απόψεις μέσα σε έναν κόσμο όπου ο καθένας από μας θεωρεί πως έχει τη σωστή άποψη. Θέλουμε μαζί με τη σημερινή μας δήλωση προσχώρησης, αυτοδιάλυσης και ενσωμάτωσης στο νέο κίνημα να δείξουμε πώς, κρατώντας ο καθένας τις απόψεις του, καταφέραμε να προχωρήσουμε μαζί και πώς συνεχίζουμε να προχωρούμε μαζί σε τούτο το νέο εγχείρημα:
Χτίσαμε τη δική μας ενότητα, μελετώντας τον διαχρονικό τρόπο με τον οποίο οι Έλληνες, από την προϊστορία τους ως τη δολοφονία του Ιωάννη Καποδίστρια και την εμφάνιση των Βαυαρών, δημιούργησαν έναν μεγάλο πολιτισμό, τον πιο κοντινό στον άνθρωπο και στον Θεό, τον πιο απόμακρο από εξουσίες.
Η δημοκρατία, ελληνική επινόηση και όνομα, είναι πολίτευμα που, για να υπάρξει, να σταθεί και να στεριώσει, απαιτεί ενότητα, αλλά έχουμε ξεχάσει τον ελληνικό τρόπο ενότητας, που έρχεται με την εναρμόνιση των απόψεων και την ομοφωνία. «Αυτά ανήκουν σε άλλα καθεστώτα», λέει η φίλη με την οποία συνομιλούμε και θα συνεχίσουμε να συνομιλούμε. Μέσα από την νεωτερική και σήμερα μέσα από την μεταμοντέρνα πολιτική εκπαίδευση, έχουμε μάθει μόνο έναν τρόπο ενότητας: Την επιβολή της με την άσκηση δύναμης. Κανείς μας δεν έχει προσέξει πως μόνο στα ελληνικά η λέξη «πειθαρχία» δεν έχει καμία σχέση με τη βία, γιατί και ετυμολογικά βασίζεται στην πειθώ και είναι σύνθεση της αρχής και της πειθούς.
Και για να υπάρξει πειθώ πρέπει να έχει προηγηθεί Λόγος, διάλογος και διαλεκτική, όλες λέξεις ελληνικές και αμετάφραστες. Και για να υπάρξουν όλα αυτά πρέπει να υπάρξει μεταξύ μας κάτι από τον Πλατωνικό Έρωτα, την Αριστοτελική Φιλία και τη Χριστιανική Αγάπη. (Ο καθένας ας διαλέξει ότι του ταιριάζει περισσότερο, αλλά καλό είναι να πει Ναι σε όλα αυτά. Όλα θα τον βοηθήσουν να καταλάβει την ελληνική γλώσσα και τον τρόπο της). Εκείνο που έχει πιότερη σημασία από κάθε άλλη προϋπόθεση συμμετοχής, είναι να νοιαζόμαστε -έμπρακτα- για τον πλησίον. Να τον αγαπάμε, αγαπώντας, ταυτόχρονα και τον εαυτό μας.
Αυτό που η Ελλάδα χρειάζεται σήμερα είναι η απομάκρυνση από τα νεωτερικά και παλαιότερα δόγματα, έτσι ώστε να ανασυγκροτηθούμε και να ξαναγίνουμε κοινωνία. Και τότε να τραγουδήσουμε ξανά «Και να αδερφέ μου που μάθαμε να κουβεντιάζουμε ήσυχα, ήσυχα και απλά», που ακούστηκε και στην εναρκτήρια εκδήλωση του νέου κινήματος. Να το τραγουδάμε, να το νιώθουμε και να το πράττουμε. Έτσι, θα ξαναγίνουμε κοινωνία, γιατί στο κοινωνείν βρίσκεται το αληθεύειν, όπως είχε πει ο Ηράκλειτος. Μαθαίνοντας να κουβεντιάζουμε οδηγούμαστε προς την αλήθεια.
Και δυο ακόμα λόγια, βγαλμένα από την ιστορία, που νομίζουμε πως θα πρέπει να ληφθούν υπόψη σε τούτο το ελπιδοφόρο ξεκίνημα:
- Από μια σεισάχθεια ξεκίνησε η πορεία προς τη δημοκρατία. Με την εξόφληση των χρεών των στρατιωτών του, ξεκίνησε ο Αλέξανδρος τη δική του εποποιΐα. Στα τελευταία χρόνια της προβολής «των μεγάλων επιτυχιών» όλων των κομμάτων, το χρέος, κρατικό και ιδιωτών, εξακολουθεί να αυξάνεται σε απόλυτους αριθμούς.
- Και για όσους προσπαθούν να τεμαχίσουν την ελληνική ιστορία σε αλληλοσυγκρουόμενα μέρη, να τους θυμίσουμε πως κάθε φορά που η αρχαιοελληνική εκκλησία του Δήμου έπαιρνε μία απόφαση, αυτή ξεκινούσε με τη φράση «έδοξε τη βουλή και τω δήμω», ενώ η χριστιανική εκκλησία ξεκινούσε με το «έδοξε τω αγίω πνεύματι και ημίν». Και στις δύο μεγάλες εποχές του ελληνισμού, υπάρχει το «θεωρήσαμε σωστό» αντί του «αποφασίζουμε και διατάσσουμε» των σύγχρονων, νεωτερικών καθεστώτων. Η δόξα–γνώμη αντί για το δόγμα–διαταγή-γνώση. Η συλλογική ταπεινότητα αντί για τον αυταρχικό εγωισμό, όπου ο καθένας μας πιστεύει πως είναι κάτοχος της απόλυτης αλήθειας. Αυτός είναι ο διαχρονικός μας τρόπος που λησμονήθηκε, όταν υιοθετήσαμε το αγγλοσαξωνικό μοντέλο πολιτικής και ζωής: τον ατομικισμό που οδήγησε σε μια αγόμενη και φερόμενη ανθρωπομάζα αντί στην θεανθρωπότητα και στην τελείωση.
Και στα ελληνικά, το τέλειο προέρχεται από το τέλος και δεν είναι κατάσταση. Είναι σκοπός, κίνηση και κατεύθυνση, προσωπική και συλλογική, προς το πλήρες και την πληρότητα. Όπως και το αληθεύειν δεν είναι η αλήθεια. Είναι η Οδός και η Ζωή προς την Αλήθεια, Εκείνου που είχε τη δύναμη να πει πως «Εγώ ειμί» και τα τρία (Ιωάν 14,6). Για να συμπληρώσει, αμέσως, το καλά κρυμμένο από τις διαχρονικές εξουσίες: « ἀμὴν ἀμὴν λέγω ὑμῖν, ὁ πιστεύων εἰς ἐμέ, τὰ ἔργα ἃ ἐγὼ ποιῶ κἀκεῖνος ποιήσει, καὶ μείζονα τούτων ποιήσει, ὅτι ἐγὼ πρὸς τὸν πατέρα μου πορεύομαι» (Ιωάν. 14,12).
Δεν αρκεί να λεγόμαστε κάτι. Πρέπει και να είμαστε αυτό το κάτι. Ας γίνουμε, λοιπόν, Έλληνες κι Ορθόδοξοι και στην πολιτική. Ο τρόπος μας έχει δοθεί:
«ὁ δὲ Ἰησοῦς προσκαλεσάμενος αὐτοὺς εἶπεν· οἴδατε ὅτι οἱ ἄρχοντες τῶν ἐθνῶν κατακυριεύουσιν αὐτῶν καὶ οἱ μεγάλοι κατεξουσιάζουσιν αὐτῶν. οὐχ οὕτως ἔσται ἐν ὑμῖν, ἀλλ᾿ ὃς ἐὰν θέλῃ ἐν ὑμῖν μέγας γενέσθαι, ἔσται ὑμῶν διάκονος, καὶ ὃς ἐὰν θέλῃ ἐν ὑμῖν εἶναι πρῶτος, ἔσται ὑμῶν δοῦλος· ὥσπερ ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου οὐκ ἦλθε διακονηθῆναι, ἀλλὰ διακονῆσαι καὶ δοῦναι τὴν ψυχὴν αὐτοῦ λύτρον ἀντὶ πολλῶν» (Ματθ. 20, 25-28).
Ας μη μοιάσουμε σε άρχοντες και μεγάλους κι ας διαδώσουμε στον πλανήτη τα ελληνικά μαζί με τις σημασίες και τα νοήματα τους. Αυτά είναι που μας υπενθυμίζουν πως τους πολέμους δημιουργούν οι εξουσίες και όχι οι θρησκείες ή τα έθνη. (Γιατί, στον τρίτο πειρασμό μάθαμε, πως όλες οι εξουσίες ανήκουν στον διάβολο. Οι εξαιρέσεις απλώς επιβεβαιώνουν τον κανόνα. Ας γίνουμε, λοιπόν, η εξαίρεση).
Η Ελπίδα για τη δημοκρατία να γίνει Πράξη για τη δημοκρατία. Ο Αριστοτέλης ήταν σαφής: Δεν ήρθαμε να μιλήσουμε περί αρετής. Ήρθαμε για να γίνουμε αγαθοί. «οὐ γὰρ ἵνα εἰδῶμεν τί ἐστιν ἡ ἀρετὴ σκεπτόμεθα, ἀλλ᾽ ἵν᾽ ἀγαθοὶ γενώμεθα». Δεν είμαστε στο κίνημα για να μιλήσουμε για τη δημοκρατία. Ήρθαμε για να τη ζήσουμε. Για να γίνει πράξη η αρετή και η δημοκρατία: «ἀναγκαῖον ἐπισκέψασθαι τὰ περὶ τὰς πράξεις, πῶς πρακτέον αὐτάς·». Και το ηθικό στην καθημερινή πράξη γίνεται συνήθεια (έξη). Η συμπεριφορά δεν έχει κανόνες και δεν είναι επιστήμη. Οι πράττοντες θα κρίνουν κάθε φορά: «δεῖ δ᾽ αὐτοὺς ἀεὶ τοὺς πράττοντας τὰ πρὸς τὸν καιρὸν σκοπεῖν» (Από τα Ἠθικὰ Νικομάχεια, 1103b-1104b).
Για τον Πλάτωνα, η πολιτική είναι η προσπάθεια εφαρμογής της ηθικής. Και για τούτο το κίνημα το ηθικό και το δίκαιο είναι οι ιδρυτικοί του πυρήνες. Είναι η Μαρία.
Αυτά, αν θέλουμε να παραμείνουμε άνθρωποι. Με τη Μαρία και το λαό:
Για την Ελευθερία, την Ανεξαρτησία, την Ειρήνη και την Ευδαιμονία ΟΛΩΝ.